Święty Franciszek

Gdybyśmy duchowość franciszkańską Zgromadzenia Sióstr Felicjanek pozbawili mocnego oparcia w historii, uczynilibyśmy ją niezrozumiałą, nieczytelną, wręcz absurdalną. Dlatego w tym miejscu przedstawiamy wydarzenia, które wpłynęły na jej powstanie i sylwetki ludzi, którzy przyczynili się do tego.

Geneza, jako zespół warunków i przyczyn, które się złożyły na zaistnienie i rozwój duchowości franciszkańskiej Sióstr Felicjanek, terytorialnie złączona jest z Królestwem Polskim, Warszawą i Krakowem w XIX w. Idea franciszkanizmu, która – poza Ewangelią - jest historycznie najodleglejszym punktem odniesienia – swoimi korzeniami tkwi w XII/XIII w. we Włoszech i związana jest z osobą św. Franciszka z Asyżu.

Duchowość seraficka Zgromadzenia kształtowała się w atmosferze znaczącego wpływu tercjarstwa franciszkańskiego na Zofię Truszkowską i jej dzieło, na udział prowincjała Ojców Kapucynów w przekształceniu zakładu charytatywnego w zgromadzenie zakonne, oparte na III Regule św. Franciszka, na roli, jaką spełniał o. Honorat Koźmiński wobec nowego Zgromadzenia oraz na relacji tegoż instytutu do Zakonu OO. Kapucynów. Wszystkie te wydarzenia miały istotne znaczenie dla rozwoju duchowości franciszkańskiej Sióstr Felicjanek.

Po krótkim okresie istnienia wspólnota tercjarek franciszkańskich, działających w Zakładzie dobroczynnym Zofii Truszkowskiej, wskutek decyzji o. Beniamina Szymańskiego, przełożonego prowincjalnego OO. Kapucynów, została przekształcona w zgromadzenie zakonne. Jego dyrektorem, na polecenie prowincjała, został o. Honorat Koźmiński, kapucyn.

Duchowość franciszkańska Zgromadzenia kształtowała się zatem w środowisku XIX-wiecznej Warszawy i tercjarstwa franciszkańskiego. Rozwijała się we współpracy M.M. Angeli Truszkowskiej z O. Honoratem Koźmińskim i prowadzonej przez niego duchowej formacji Założycielki i sióstr. Później, w okresie popowstaniowym, wzrastała także na terenie Galicji, dokąd Zgromadzenie przeniosło się po kasacie w 1864 r.