8 sierpnia: Św. Dominika

808 Dominik

8 sierpnia Kościół czci św. Dominika, założyciela Zakonu Kaznodziejskiego, zwanego dominikańskim.

Dominik Guzman urodził się ok. 1170 r. w Hiszpanii. Pochodził ze znakomitego rodu szlacheckiego. Po skończeniu studiów teologicznych w 1196 r. przyjął święcenia kapłańskie i został kanonikiem w katedrze w Osmie. W czasie podróży do Danii, kiedy przejeżdżał przez Francję i Niemcy, zetknął się z ruchami katarów i albigensów, które niepokoiły i destabilizowały życie Kościoła.

Po otrzymaniu od Stolicy Apostolskiej misji nawracania albigensów na terenie Francji, Dominik pieszo przemierzał kraj, nauczając słowem i przykładem surowego życia. Był świadom, że jedynie ubodzy ewangelizatorzy dotrą do odbiorców.

Przyłączyło się do niego wówczas wielu entuzjastów takiego sposobu życia, z którymi Dominik utworzył Zakon Kaznodziejski. Papież Honoriusz III w 1216 r. potwierdził powstanie zakonu, którego celem było głoszenie słowa Bożego. Szczególnie duży nacisk kładziono w nim na ubóstwo oraz zdobycie gruntownego wykształcenia, aby móc odpierać zarzuty przeciwko wierze i przekazywać jej nieskażoną wykładnię.

Dominik odbywał liczne podróże, wszędzie głosząc Ewangelię. Jego ostatnie słowa, przekazane braciom, brzmiały: "Miejcie miłość, strzeżcie pokory i nie odstępujcie od ubóstwa". Zmarł 6 sierpnia 1221 r. w klasztorze Bolonii.

Papież Grzegorz IX, który kanonizował św. Dominika w 1234 r., powiedział o nim: - Spotkałem w nim człowieka, który w pełni realizował regułę życia apostołów, i nie wątpię, że połączył się z nimi w ich chwale w niebie.

Św. Dominik Guzman i św. Franciszek z Asyżu, zakładając w XIII wieku dwa zakony żebracze, nieodwracalnie zmienili oblicze Kościoła. Jak podają źródła historyczne - w tym m.in. XIII-wieczny pisarz franciszkański br. Tomasz z Celano - św. Dominik spotykał się ze św. Franciszkiem z Asyżu, łączyła ich przyjaźń. Obaj święci żyli niemal w tym samym czasie: Franciszek w latach 1181-1226, a Dominik w latach 1170-1221. Po raz pierwszy spotkali się oni w czasie IV Soboru Laterańskiego w 1215 r. w Rzymie.

Włoski poeta Dante Alighieri w "Boskiej komedii" przedstawia tych świętych jako dwa koła jednego rydwanu.

Przykładem duchowego oddziaływania tych dwu wielkich charyzmatyków, jest wspólnota dominikanów świeckich, od kilku lat istniejąca przy klasztorze franciszkanów w Sanoku. Patronami tej fraterni są święci ojcowie: Dominik i Franciszek.

Źródło: deon.pl

Z praktyk felicjańskich:

Święto franciszkańskie


Tańczący nowicjat - Jarmark św. Dominika:

 

2 sierpnia: MB Anielskiej

porcj


Święto Matki Bożej Anielskiej Porcjunkuli związane jest z bazyliką Matki Bożej Anielskiej pod Asyżem.

Porcjunkula, czyli „kawałeczek”, „drobna część”, to niewielka kapliczka, która obecnie mieści się w tej świątyni. Według legendy została ona wybudowana już w VI wieku przez pielgrzymów wracających z Ziemi Świętej wiozących ze sobą grudkę ziemi z grobu Matki Bożej. Zniszczoną kapliczkę odnowił św. Franciszek w 1207 roku i zamieszkał w niej. Później dołączyli do niego inni bracia. To św. Franciszek miał nadać świątyni nazwę Matki Bożej Anielskiej.

Maryja jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Ten sam anioł zawiadamia Józefa o śmierci Heroda. Pod wezwaniem Królowej Aniołów istnieją trzy zakony żeńskie. W roku 1864 zostało we Francji założone arcybractwo Matki Bożej Anielskiej, mające za cel oddawać cześć Maryi jako Królowej nieba. Wezwanie “Królowo Aniołów, módl się za nami” zostało włączone do Litanii Loretańskiej. Istnieje wiele kościołów pod tym wezwaniem, zwłaszcza wystawionych przez synów duchowych i córki św. Franciszka Serafickiego.

11 kwietnia 1909 r. papież Pius X nadał kościołowi Matki Bożej Anielskiej w Asyżu godność bazyliki patriarchalnej i papieskiej.

Odpust zupełny Porcjunkuli wiąże się z podaniem, według którego Matka Boża, ukazując się św. Franciszkowi w otoczeniu aniołów, miała powiedzieć, że w zamian za jego gorliwość w staraniach o zbawienie dusz, może on poprosić o łaskę, jaką zechce. Św. Franciszek prosił, aby wszyscy, po odbytej ze skruchą spowiedzi i po nawiedzeniu kaplicy Porcjunkuli, mogli otrzymać odpust zupełny i przebaczenie wszystkich grzechów. W 1216 roku św. Franciszkowi objawił się Pan Jezus, obiecując zakonnikowi odpust zupełny dla wszystkich, którzy po spowiedzi i przyjęciu Komunii świętej odwiedzą kapliczkę. Na prośbę Franciszka przywilej ten został zatwierdzony przez papieża Honoriusza III.

Początkowo odpust zupełny Porcjunkuli można było uzyskać 2 sierpnia wyłącznie w kościele Matki Bożej Anielskiej w Asyżu. Od XIV wieku papieże zaczęli przyznawać go także poszczególnym kościołom franciszkańskim. W roku 1847 odpust, decyzją papieża Piusa IX, można było uzyskać we wszystkich kościołach parafialnych i innych, przy których istnieje III Zakon św. Franciszka. W 1911 roku papież Pius X rozszerzył przywilej na wszystkie kościoły.

Aby uzyskać odpust zupełny Porcjunkuli należy:
pobożnie nawiedzić kościół franciszkański lub parafialny z pragnieniem doświadczenia łaski odpustu zupełnego, o który prosił św. Franciszek, odmówić w nim Modlitwę Pańską oraz Wyznanie Wiary, przystąpić do spowiedzi świętej (być w stanie łaski uświęcającej), przyjąć Komunię świętą, pomodlić się w intencjach Ojca Świętego, wykluczyć przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu.

Źródło: misericors.org

Z praktyk felicjańskich:

Święto franciszkańskie

Odpust Porcjunkuli


Ojciec Święty w Asyżu: świat potrzebuje przebaczenia:

 

15 lipca: Św. Bonawentury

bonaw


Św. Bonawentura, zakonnik, biskup, kardynał, doktor Kościoła. Jan di Fidanza urodził się około 1217 roku w Bagnoregio koło Viterbo. Ojciec był lekarzem. Jan studiował filozofię w Paryżu.

Mając 25 lat wstąpił do franciszkanów, przyjmując imię zakonne Bonawentura. Następnie skończył studia teologiczne i podjął wykłady. 2 lutego 1257 roku został generałem zakonu i na tym urzędzie zasłużył sobie na miano drugiego założyciela franciszkanów.

W zakonie mediował pomiędzy frakcją rygorystyczną a zwolennikami łagodniejszej reguły. Odbył wizytacje w Anglii, Flandrii, Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech. Bonawentura posiadał umiejętność łączenia życia czynnego, publicznego z bogatym życiem wewnętrznym. Miał wielkie nabożeństwo do Męki Pańskiej.

Papież Grzegorz X mianował go kardynałem-biskupem Albano. Delegacja papieska z wiadomością o nominacji zastała go przy myciu naczyń kuchennych w klasztorze. Przygotował sobór w Lyonie. Prowadził negocjacje w sprawie unii Kościoła katolickiego z greckim Kościołem ortodoksyjnym. Niestety, wkrótce potem została ona zerwana.

Umarł 15 lipca 1274 roku podczas trwania soboru w Lyonie. Był jednym z najwybitniejszych teologów średniowiecza. Pozostawił po sobie wiele traktatów i dzieł teologicznych. Kanonizowany w 1482 roku przez Sykstusa IV. Św. Bonawentura jest patronem franciszkanów, matek oczekujących potomstwa, dzieci, robotników, teologów.

W ikonografii Święty przedstawiany jest w habicie franciszkańskim z biskupim krzyżem na piersiach; jako kardynał w cappa magna; jako teolog nad pulpitem. Jego atrybutami są: anioł przynoszący mitrę, kapelusz kardynalski trzymany przez anioła lub leżący u stóp, księga, krzyż w dłoniach, drzewo Krzyża Świętego (jest to aluzja do traktatu „Ecce lignum Vitae”), zwój.

Źródło: aleteia.com

Z praktyk felicjańskich:

Święto franciszkańskie


Skarby Kościoła 15 lipca | św. Bonawentura

 

18 maja: Św. Feliksa z Kantalicjo

san feliceFeliks Pori urodził się około 1515 roku w Cantalice we Włoszech. Nie zanotowano żadnych faktów z wczesnego dzieciństwa tego Świętego. Około 1544 r. wstąpił do zakonu kapucynów, a w dwa lata później objął w Rzymie funkcję kwestarza i pełnił ją do końca swego życia. Zbierał jałmużny na utrzymanie klasztoru, ale także dla ubogich, którzy licznie przychodzili do klasztornej furty. Podczas kwestowania na placach i ulicach Wiecznego Miasta gromadził rzymskie dzieci wokół siebie i katechizował je, ucząc prawd wiary i zasad chrześcijańskiego życia. W podejmowanej katechizacji pomagał sobie śpiewem pieśni, często przez siebie komponowanych. Dzieci miały w Nim dobrego, i wiele mogącego przyjaciela.

Rzymianie darzyli św. Feliksa zaufaniem. Gdy kobiety miały trudności z poczęciem lub urodzeniem dziecka, proszono brata Feliksa o modlitwę, a on skutecznie wypraszał dar macierzyństwa. Gdy jakieś dziecko ciężko zachorowało, zanim wezwano lekarza, najpierw udawano się do brata Feliksa, który śpieszył do łóżka. Nie miało znaczenia czy to w pałacu czy na nędznym legowisku w ruderze, wszędzie szedł pobłogosławić chorego. Przychodził, klękał, modlił się razem z domownikami. Uzdrowienie było pewne, chociaż nie zawsze natychmiastowe.

Nazywano go “cudotwórcą”. Cieszył się dziećmi, ponieważ w ich niewinności dostrzegał dobrotliwe, łagodne i święte człowieczeństwo Dzieciątka Jezus. Był znany szerokim rzeszom rzymian również jako “brat Deo gratias”. Chociaż był analfabetą, z jego porad korzystali arystokraci, prałaci kurii rzymskiej oraz prosty lud Rzymu. Szukali u niego pokrzepienia serca, rady w trudnych chwilach życia, a przede wszystkim pojednania z Bogiem. Odznaczał się wielkim nabożeństwem do Matki Bożej.

Zmarł 18 maja 1587 roku. Po jego śmierci papież Sykstus V osobiście udał się do jego zwłok i polecił rozpocząć proces kanonizacyjny. Beatyfikacja św. Feliksa z Cantalice odbyła się w Rzymie w 1625 r., a kanonizacja w 1712 r. Kult rozpowszechnił się najpierw we Włoszech, potem przeniósł się do innych krajów. Jego wspomnienie obchodzimy 18 maja. Bracia Kapucyni w uroczystość św. Feliksa z Cantalice wprowadzili liturgiczny obrzęd namaszczenia dzieci święconą oliwą. Wspominają tym fakt z życia Świętego, który uzdrowił dziecko namaszczając je oliwką z wiecznej lampki, płonącej przed Najświętszym Sakramentem. W Polsce św. Feliks z Kantalicjo czczony jest jako patron dzieci i Zgromadzenia Sióstr Felicjanek.


Z praktyk felicjańskich:

Patron Zgromadzenia
Przygotowanie do uroczystości 
Wspólne odnowienie ślubów z pobożności



NOWENNA  PRZED UROCZYSTOŚCIĄ ŚW. FELIKSA Z KANTALICJO:

9-17 maja


9 maja – Radość

Choć życie św. Feliksa wydawało się ciężkie, było wypełnione prawdziwym szczęściem, które promieniowało na wszystkich w klasztorze. Podejmowane przez niego wyrzeczenia były środkiem prowadzącym do zjednoczenia z Bogiem, a płynąca z sakramentów i modlitwy łaska Boża czyniła je lżejszymi i słodszymi. Wszędzie, gdziekolwiek się udawał, szerzył Ewangelię radości.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy zawsze starały się służyć Panu i innym z radosnym sercem.

10 maja –- Wdzięczność

Miłość gorejąca w sercu św. Feliksa i udzielone mu szczególne łaski sprawiły, iż czterdzieści lat przeżytych w Rzymie uczyniło go bardziej podobnym do apostoła niż skromnego brata zbierającego jałmużnę dla wspólnoty braci. Swoją radością i miłością wygłaszał kazania bez słów. Miły i uprzejmy wobec wszystkich, dziękował wszystkim szczerym „Deo Gratias!” za dobre lub złe potraktowanie go.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy były wdzięczne Bogu za wszystkie łaski udzielone nam indywidualnie i całemu Zgromadzeniu.

11 maja – Ideały felicjańskie

My, felicjanki, znajdujemy w św. Feliksie inspirujący model naszego życia kontemplacyjno - czynnego. Jego ogromna miłość jest naszym ideałem w pracy apostolskiej wśród dzieci, ubogich i chorych, na wzór służby, którą pełnił św. Franciszek.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy szanowały tych, którym służmy i z którymi apostołujemy.

12 maja – Pokora i miłość

Św. Feliks był wzorem pokory i miłości w odnoszeniu się do swoich współbraci. Przyjmował napomnienia ze szczerą radością i wdzięcznością, sam będąc miłym, łagodnym i przyjaznym bratem. Prawdziwość jego pokory i miłości była najbardziej widoczna w gorliwości o duchowe dobro współbraci.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy traktowały innych z delikatnością i życzliwością.

13 maja – Ubóstwo

Zakochany w ubóstwie, jak św. Ojciec Franciszek, św. Feliks zadowalał się tym, co jedynie konieczne. Jego habit i płaszcz były tak połatane, że trudno było znaleźć kawałek oryginalnego materiału. W pokoju miał jedynie deskę, która służyła mu za łóżko, i stolik, na którym rzeźbił małe drewniane krzyżyki dla dobrodziejów i przyjaciół.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy szczerze starały się prowadzić prosty styl życia, zgodnie ze złożonymi Bogu ślubami.

14 maja – Serce współczujące

Współczujące serce św. Feliksa znajdowało szczególne upodobanie w ubogich i chorych. Za zgodą przełożonych dzielił się ze-braną jałmużną z potrzebującymi. W niedziele i święta odwiedzał chorych i ubogich w szpitalach lub w domach, pocieszając ich dobrym słowem i rozdając rzeźbione przez siebie małe drewniane krzyżyki.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy miały współczucie szczególnie dla sióstr starszych, chorych i samotnych, znajdując codziennie czas, by je odwiedzić.

15 maja – Umiłowanie przyrody

Jako syn ubogich, lecz głęboko wierzących rolników, św. Feliks przeżywał dzieciństwo, doglądając bydła i owiec. Podobnie jak św. Franciszek z Asyżu, miłował całe stworzenie. Słońce, księżyc, gwiazdy, ptaki i kwiaty - wszystko budziło w jego wrażliwej duszy szybką reakcję wzruszenia.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy ceniły dar stworzenia i robiły wszystko, co w naszej mocy, aby chronić środowisko dla przyszłych pokoleń. Poświęćmy trochę czasu, by cieszyć się Bożym darem stworzenia i powiedzieć „Deo gratias!”.

16 maja – Umiłowanie Krzyża

W nowicjacie św. Feliks wzrastał w umiłowaniu krzyża. Zmagał się, by zapanować nad swoim ciałem poprzez rygorystyczne posty i pokuty. Nieustannie szukał okazji do spełniania najniższych prac. Starał się żyć w pełni duchem św. Franciszka.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, byśmy praktykowały post i pokutę, a także uczyły się przyjmować codzienne krzyże życia we wspólnocie.

17 maja - Posłuszeństwo

W klasztorze św. Feliks uważał posłuszeństwo za matkę i pod-stawę wszystkich innych cnót. Uważał przełożonych za przedstawicieli Chrystusa i dlatego był zawsze uległy i pełen szacunku.

Naśladując św. Feliksa, módlmy się, abyśmy wzrastały w chętnym i dobrowolnym posłuszeństwie.


Sarkofag św. Feliksa:

Tomba di San Felice

 

Wielkanoc

ksrobertsk



Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

Kamień od grobu został odsunięty! To przeżywamy i celebrujemy podczas najstarszej i największej w chrześcijaństwie liturgii, wigilii paschalnej. Odzyskujemy w Kościele sakralne miejsce tej liturgii. Ona rozpoczyna się po zachodzie słońca w sobotę wieczór, trwa w nocy i jest wejściem w noc. Dlatego, bo w nocy Bóg objawił życie. Pośród ciemności objawia światło.

On w nocy powstał z martwych. I dla nas to oznacza, że grób stał się źródłem życia. Kamień został odsunięty. Możemy doświadczyć więc zmartwychwstałego Jezusa w miejscu gdzie w naszym życiu jest śmierć. Gdzie odnosimy klęski, gdzie mówimy: już więcej nie mogę, więcej tego nie zniosę. Właśnie w tym miejscu rozpoczyna się życie. W to wchodzi Bóg.

© fronda.pl



Z praktyk felicjańskich:

Wielkanoc
Wspólne odnowienie ślubów z pobożności
Dzielenie się święconym jajkiem