Historia

Spis treści

© Autorka: s.M. Fidelia Janas CSSF
 

ZGROMADZENIE SIÓSTR ŚW. FELIKSA Z KANTALICJO 

budynek internatu przed wojn        Zgromadzenie Sióstr Świętego Feliksa z Kantalicjo powstało w Warszawie 21 listopada 1855 roku, jako odpowiedź na wołanie najbardziej potrzebujących. Założycielką tej wspólnoty zakonnej, uformowanej w duchu ideałów św. Franciszka, jest bł. Maria Angela Truszkowska, a jej duchowym Ojcem bł. Honorat Koźmiński. Warszawiacy widząc młode kobiety z sierotami z „Instytutu Panny Truszkowskiej” często modlące się przed figurą św. Feliksa w warszawskim kościele ojców kapucynów, nazwali je siostrami św. Feliksa, czyli felicjankami. Zgromadzenie ma charakter kontemplacyjno - czynny, a Eucharystia, w której siostry codziennie uczestniczą, jest fundamentem i sercem ich konsekrowanego życia. Dlatego również w domach prowincjalnych Zgromadzenia codziennie przez wiele godzin felicjanki adorują Najświętszy Sakrament. Ich eucharystyczna duchowość kształtuje się w szkole Najświętszej Maryi Panny, którą czczą jako Matkę i Panią Zgromadzenia, czyniąc „wszystko przez Jej Niepokalane Serce na cześć Przenajświętszego Sakramentu”.
        W pierwszym dziesięcioleciu swego istnienia Zgromadzenie rozwijało się przede wszystkim w Królestwie Polskim, głównie w Warszawie oraz na terenach Kielecczyzny, Lubelszczyzny i Podlasia. W roku 1859 siostry zostały wezwane przez obywateli ziemskich i Towarzystwo Rolnicze do „pracy nad ludem” w ochronach wiejskich. Dużą część ich podopiecznych stanowili unici, których felicjanki umacniały w wierze i jedności z Rzymem, czemu dali oni świadectwo podczas krwawych prześladowań, które dotarły na Podlasie w drugiej połowie XIX w.
        W chwili wybuchu Powstania Styczniowego w 1863 r. siostry prowadziły około 30 ochron wiejskich; walczyły z analfabetyzmem, uczyły podstaw wiary dzieci, młodzież i dorosłych oraz zajmowały się chorymi. W czasie powstania wszystkie te placówki zamieniły na powstańcze lazarety. Największy szpital polowy powstał jednak w Domu Centralnym (Bibliotece Załuskich) w Warszawie. Chociaż bowiem w Stolicy nie toczyły się walki, to do miasta zwożono rannych z pól bitewnych. Zgodnie z zaleceniami Założycielki pomocy udzielały siostry wszystkim, także rannym Moskalom. Władze carskie odpowiedziały na te działania dekretem z 17 grudnia 1864 r., likwidując Zgromadzenie na terenie Królestwa Polskiego. Dzięki jednej placówce, istniejącej od 1861 roku w Krakowie, rodzina felicjańska ocalała i odrodziła się w Galicji. Stąd w roku 1874, na zaproszenie ks. Józefa Dąbrowskiego, wyruszyła do pracy wśród amerykańskiej Polonii, stawiając sobie za cel podtrzymywanie w rodakach wiary i poczucia polskości. Felicjanki cieszyły się ogromną popularnością wśród emigrantów i dużym napływem nowych powołań; w latach 1874 - 1953 doprowadziło to do powstania aż 7 prowincji w USA i jednej w Kanadzie. W roku 1950 amerykańskie felicjanki położyły również podwaliny pod prowincję brazylijską.
Uczennice wawerskiego gimnazjum przed wybuchem II wojny wiatowej        Rozwój Zgromadzenia pod zaborem austriackim, choć nie tak prężny jak za Oceanem, pozwolił jednak w roku 1910 na utworzenie prowincji we Lwowie. Jako ekspiację za świętokradztwo dokonane w tym właśnie roku na Jasnej Górze, prowincji tej nadano nazwę Matki Bożej Częstochowskiej. Kilka lat później spełniło się też pragnienie sióstr, aby powrócić do Warszawy - miejsca felicjańskich narodzin. I chociaż od 1907 do 1916 r. musiały felicjanki pracować incognito w strojach świeckich, w pełni rozwinęły działalność wychowawczą i edukacyjną. Natomiast po wkroczeniu na teren Stolicy w czasie I wojny światowej wojsk niemieckich, za pozwoleniem kard. Aleksandra Kakowskiego założyły habity i zaczęły przygotowywać teren pod utworzenie nowej prowincji. Ostatecznie erygowano ją w 1922 r. jako wotum wdzięczności za powrót felicjanek do Warszawy i przywrócenie Ojczyźnie niepodległości. Dlatego też patronką prowincji warszawskiej została Matka Boża Królowa Korony Polskiej.